HISTORIA I TERAŹNIEJSZOŚĆ

SZKOŁY PODSTAWOWEJ NR 40 IM. BOHATERÓW REWOLUCJI 1905 R.

 

  Minęło już 100 lat od chwili, gdy w murach naszej szkoły zabrzmiał pierwszy dzwonek. Szkoła to ludzie, którzy przyczyniali się swą pracą  przez wiek do jej sukcesu, stale tworząc teraźniejszość, która staje się historią.

  Nasza szkoła powstała 1 sierpnia 1913 roku, gdy Łódź znajdowała się pod zaborem rosyjskim. Jej urzędowa nazwa brzmiała wówczas:

POLSKA SZKOŁA POCZĄTKOWA NR 40 w ŁODZI.

  Organizatorem i pierwszym kierownikiem szkoły został Stanisław Bazylewicz. Była to czteroklasowa placówka, która mieściła się wówczas przy ulicy Polnej 9 (później Hibnera, obecnie Waryńskiego). Personel nauczycielski składał się z czterech osób. Uczęszczanie do szkoły było dobrowolne i tylko światlejsi rodzice posyłali do niej swoje dzieci. Nauka odbywała się w języku rosyjskim przez 6 dni, 30 godzin tygodniowo. Po odzyskaniu niepodległości Szkoła nr 40 stała się pełna szkołą siedmioklasową. Wprowadzono nowe programy i nowe podręczniki. Jej kierownikiem został wówczas Marceli Błaszkowski, a od roku szkolnego 1922/1923 – Janina Pałkowska.

W latach 1925-26 nastąpił w Łodzi podział szkół koedukacyjnych na męskie i żeńskie. Nasza szkoła stała się wtedy placówką żeńską. Znakiem wyróżniającym  ją od innych  było „słoneczko” widniejące na beretach dziewcząt, jak również na ubraniu kierowniczki szkoły. Od roku 1938 była nią Halina Bagińska i funkcję tę pełniła do 21 grudnia 1939 r. Podczas okupacji hitlerowskiej placówka nasza stała się szkołą niemiecką dla dzieci polskich. Nauka odbywała się wyłącznie w języku niemieckim. Stan ten trwał do 19 stycznia 1945roku. 15 lutego tegoż roku nastąpiła inauguracja kolejnego roku szkolnego. Dzieci rozpoczęły naukę w przepełnionych 40-osobowych klasach. Kierownikiem Publicznej Szkoły Powszechnej nr 40 został Jan Klejny. Trudną sytuację szkoły po wojnie oddaje cytat z księgi protokołów z roku 1945-46: „Każde dziecko ma przynieść do szkoły krzesło i kałamarz z atramentem...”. Stary, ciasny budynek, bez urządzeń sanitarnych, nadmiernie przepełniony, nie spełniał wymogów nowoczesnej szkoły, dlatego też przeniesiono ją na ulicę Perla i z niecierpliwością oczekiwano na otwarcie nowej siedziby przy ulicy Praussa. Stało się to 13 marca 1953 roku. Na kierownika szkoły o nazwie 22 Szkoła Towarzystwa Przyjaciół Dziecka powołano wówczas Łucję Lelównę. Dzięki staraniom Komitetu Rodzicielskiego i jego przewodniczącego p.Lemiana na przełomie 1953/54 roku otwarto tu pierwszą stołówkę szkolną.

  1 maja 1954 r. kierownikiem szkoły została Bronisława Szczepanowska. Od tego też roku w dziejach placówki zaszła radykalna zmiana. Nastąpiło połączenie dwóch poziomów: podstawowego i licealnego. Szkołę przemianowano na jedenastoklasową i przyjęła ona nazwę XVIII Szkoły Towarzystwa Przyjaciół Dziecka. W 1956 roku stanowisko kierownika powierzono Zofii Grębeckiej, później Jerzemu Smalowi. W 1958 roku na mocy zarządzenia Kuratorium nastąpił rozdział szkolnictwa podstawowego i licealnego. Wtedy poziom podstawowy otrzymał nazwę Szkoły Podstawowej nr 40. Po podziale szkoła znalazła się w trudnej sytuacji – brak odpowiednich pracowni, koniecznych pomocy naukowych, kadry pedagogicznej. Wielką pomoc okazali wówczas rodzice oraz pozostali w szkole nauczyciele. Wtedy też powstała drużyna harcerska i zuchowa, prowadzona przez p. Mirosławę Pietrzak.

  Lata 1961/62 są przełomowymi w dziejach szkoły, ponieważ na początku września 1961 roku uzyskała ona nowy obszerniejszy lokal, po zlikwidowanym Liceum Pedagogicznym, znajdujący się w drugim skrzydle budynku z wejściem od ulicy Praussa. Suterena została zaadaptowana na kuchnię, stołówkę, szatnię, świetlicę i pomieszczenia gospodarcze. Szkoła posiadała własną salę gimnastyczną. W roku szkolnym 1962/1963 na stanowisko dyrektora placówki powołano Annę Kałudzką.

  Kolejnym ważnym wydarzeniem w życiu szkoły było uroczyste nadanie jej imienia Bohaterów Rewolucji 1905 r. w dniu 23 czerwca 1965 r. Przedstawiciele Komitetu Rodzicielskiego wręczyli p. dyrektor szkoły nowy sztandar, ufundowany ze składek społecznych. Do dzisiejszego dnia jest on wnoszony na wszystkie ważne uroczystości szkolne.

  Lata 1968-75 obfitowały w imprezy kulturalne, wycieczki do teatrów, muzeów, spotkania z ludźmi kultury i sztuki. Dyrektorami szkoły byli wówczas kolejno: Włodzimierz Szklarek i Jadwiga Ludwiczak.

  W październiku 1972 roku decyzją Komitetu Opieki Społecznej po zaadaptowaniu parterowej części budynku wprowadzono do szkoły Państwowy Dom Dziecka z ulicy Siewnej. (W roku 1982 stał się on Ośrodkiem Szkolno-Wychowawczym, a w roku 2003 -  MOS nr 3).

W roku szkolnym 1976/77 nastąpiła zmiana na stanowisku dyrektora szkoły. Na jej czele stanął p. Stefan Piekarski, który sprawował tę funkcję do 1984 roku.

  W latach 80 szkole groziła likwidacja z powodu małej liczby uczniów. Nie doszło do niej dzięki staraniom rodziców, nauczycieli i Radzie Osiedla im. Montwiłła Mireckiego,w której aktywnie działała p. Alicja Boniecka – Wielki Człowiek i Przyjaciel szkoły.

  Od 1984 roku funkcję dyrektorów pełnili  kolejno: Stanisław Kuszewski i Czesława Markowska.

 

W 1992 roku stanowisko dyrektora objęła pani Elżbieta Czajka. Swoją działalność rozpoczęła od generalnych remontów w całej szkole. Wszystkie sale lekcyjne, korytarze, sala gimnastyczna zostały wyremontowane. Zakupiono nowe stoliki i krzesła oraz pomoce dydaktyczne do pracowni przedmiotowych. Odnowiono szkolne łazienki.

1 września 1995 roku nastąpiło uroczyste otwarcie pracowni komputerowej, zaś od roku 1999 
w szkole zainstalowano internet.

  Bardzo ważnym wydarzeniem było nawiązanie w 1997 roku kontaktów z uczniami polskiej szkoły w Mińsku. Korespondencja zaowocowała wzruszającym spotkaniem w naszej szkole w dniu 18 czerwca 1999 roku. Do zorganizowania przyjęcia dla przybyłych gości włączyli się wszyscy pracownicy szkoły, jak również uczniowie i ich rodzice. Zadbaliśmy o zapewnienie naszym przyjaciołom ciekawego programu pobytu w Łodzi. Cenne  było dla nas wszystkich to doświadczenie, które zaowocowało dalszą współpracą. Od 2000 roku szkoła należy do Łódzkiej Sieci Szkół Promujących  Zdrowie.

  We wrześniu 2007 roku stanowisko dyrektora objęła pani Małgorzata Palmowska. W tym samym roku placówka  otrzymała centrum multimedialne oraz rozpoczęła współpracę ze szkołami w Słowacji w ramach akcji e-Twinning. W szkole przybyło dużo nowoczesnych sprzętów, pracownie przedmiotowe zostały wyposażone w nowe pomoce dydaktyczne. Szkoła uczestniczyła również w rządowym programie „Radosna Szkoła”. Dzięki temu powstały sala oraz plac zabaw. Wyremontowano też salę gimnastyczną, w której utworzono ściankę wspinaczkową.

  Ponownie w 2011 roku szkole groziła likwidacja ze względu na małą liczbę uczniów. Dzięki zaangażowaniu rodziców, Rady Osiedla im. M. Mireckiego i życzliwych przyjaciół szkołę udało się przed nią uchronić. Szczególnie przyczyniła się do tego przewodnicząca Rady Rodziców p. Agnieszka Turek.

W maju 2013 roku niespodziewanie odeszła nasza dyrektor szkoły p. Małgorzata Palmowska.Jej nagła śmierć spowodowała, że obowiązki dyrektora szkoły przejęła p. Janina Franaszek. 

Od 2014 do 2018 roku p. Janina Franaszek otrzymała powierzenie pełnienia funkcji dyrektora szkoły nr 40. w latach jej kadencji, szkoła otrzymała nowa EKO-pracownie, przystąpiła do programu Rasmus+ oraz realizowała program obywatelski "Czterdziestka kreuje przyszłość".

Od 1 września 2018r obowiązki dyrektora SP40 Prezydent Miasta Łodzi powierzył panu Krzysztofowi Chmielowi. W tym samym roku po wielu latach sąsiedztwa budynek szkoły opuścił Ośrodek Szkolno - Wychowawczy. Szkoła stała się gospodarzem całego budynku i przyległych terenów zielonych.

W 2018 roku budynek został poddany termomodernizacji, która została zakończona 31 grudnia 2018 roku. W bieżącym roku szkolnym 2018/2019 oddano uczniom nową pracownie fizyczno - chemiczna, matematyczną, języka polskiego i w grudniu uczniowie otrzymają nowa świetlicę, która będzie mieściła się na parterze budynku. W ramach współpracy szkoły z rodzicami powstała nowa jadalnia.